Zastanawiam się dlaczego chcę zacząć pisać. Bo nie mam z kim do końca szczerze porozmawiać? bo nikt bym mnie takiej nie zaakceptował do końca? no chyba, że przyjaciel, bo przyjaciółki pewnie też miałyby z tym problem. może psycholog? ale przecież czasu brak, pieniędzy, zresztą tak trudno się przyznać do tego, że jest potrzebny. Więc siadam i zaczynam pisać. Buduję twierdzę z kawy, muzyki i cygaretek. Nie napiszę skąd jestem, bo to nieistotne. Wynajmuję najcudowniejsze mieszkanie na świecie (i to wcale nie jest ironia) w starej kamienicy, która wydaję się zaraz rozsypać z łazienką, w której zamarzają stopy, a ciepła woda jest tylko w wannie. Jestem tu szczęśliwsza niż gdziekolwiek indziej. 90 m2 dla dwóch młodych osób, wysokie sufity, duże przestrzenie i grono przyjaciół, którzy czują się jak u siebie w domu to jedno z marzeń studenckich. Mieszkam ze swoim mężczyzną, z którym jestem prawie 1,5 roku. Czy jestem z nim szczęśliwa? Sama nie wiem, jestem szczęśliwa z tego, że tutaj mieszkam. Czy jestem szczęśliwa, że mieszkam tutaj akurat z nim? Chyba tak, ale to jeszcze nie oznacza miłości. Po prostu z kobietami pod jednym dachem bym nie wytrzymała, a obcy facet mimo wszystko byłby krępujący. A ja lubię sobie wstawać po nieprzespanej nocy na kacu i leżeć do późna, rozrzucać bieliznę po pokoju i chodzić nago. Tu mi wolno, tu granice się zacierają, tu wolno fantazjować i te fantazje spełniać, tu jest moja enklawa.